Prawidłowo zaprojektowana proteza całkowita utrzymuje się w szczęce na podłożu głównie dzięki sile przyssania, jaka występuje pomiędzy płytą protezy a podniebieniem. Dlatego ważne jest, aby płyta protezy sięgała ku tyłowi, aż poza granicę podniebienia twardego i miękkiego. Próby skrócenia płyty protezy kończą się z reguły pogorszeniem stabilizacji protezy, a co się z tym wiąże – zmniejszeniem komfortu pacjenta. W żuchwie sytuacja przedstawia się inaczej, ponieważ proteza dolna pokrywa tylko wyrostek zębodołowy, a więc jest mniejsza powierzchnia, na którą działa ciśnienie powodujące przyssanie protezy i w związku z tym stabilizacja protezy całkowitej dolnej jest zwykle gorsza w porównaniu z protezą górną.